Click here for the English version
The Bros. live at The Fellowship Of Acoustics
The Bros. Landreth uit Canada, Winnipeg staan bekend om warme gitaarlijnen, prachtige samenzang en persoonlijke teksten. Kern van de band zijn broers David en Joey Landreth. Zij groeiden op tussen de platen van Bonnie Raitt, Ry Cooder en Little Feat en dat hoor je terug in hun muziek. Onlangs tourden ze door Europa met hun nieuwe cd Dog Ear. In Nederland speelden ze op drie achtereenvolgende dagen in De Amer in Amen, de Oosterpoort in Groningen en de Tolhuistuin in Amsterdam. En op de weg naar Amsterdam stopten ze ook even bij The Fellowship of Acoustics. “Ik ken veel plaatsen waar ze gitaren verkopen”, zegt Joey Landreth, “maar daar ga ik lang niet altijd naar toe als ik in de buurt ben. Dat geldt wel voor The Fellowship of Acoustics. Als ik in de buurt ben, stap ik er naar binnen.”
De Bros. komen uit Winnipeg, Canada. Een stad met zo’n 850.000 inwoners, omgeven door eindeloze vlakten en prairies. David: “Winnipeg ligt vrij geïsoleerd, de dichtstbijzijnde volgende stad is 200 kilometer verderop. Misschien is dat de reden dat de stad zo’n hele hechte, culturele gemeenschap heeft. Het wemelt er van de lokale musici. Ze zijn stuk voor stuk steengoed, maar niemand laat zich daarop voorstaan. In Winnipeg wordt het niet getolereerd als je een te groot ego hebt, haha!”
Verschillen
Voor hun Dog Ear-tour doorkruist de band heel wat Europese landen. “Voor ons is het heel bijzonder dat je op zo’n klein gebied zoveel verschillen kent. Ineens kijk je naar andere huizen, zien de borden langs de weg anders uit en lees je teksten in een andere taal. Zoveel culturen en talen in één gebied, dat hebben wij in Canada niet.”
We spreken David en Joey Landreth voordat ze in De Oosterpoort spelen. De avond ervoor traden ze op in De Amer. Ook voor hen een bijzondere ervaring, zo bleek. “De Amer is bekend in onze muzikale kringen. Iedereen is jaloers als ze horen dat je daar speelt. Al was het maar om die geweldige gehaktballen!”
Geheime wapen
Van De Amer naar De Oosterpoort, dat is van een huiskamersetting naar een middelgroot poppodium. Hoe zorgt de band ervoor dat ze overal goed klinkt? “Daar hebben we heel veel tijd en moeite in gestopt. We hebben echt overal gespeeld. Tussen de schuifdeuren in een huiskamer, in concertzalen en in arena’s. Nou ja, in een arena, want dat hebben we nog maar 1 keer gedaan, haha. We kunnen heel zacht en klein spelen, maar ook op flink volume rocken. Ons geheime wapen is geluidsman Ian, ons vierde bandlid.
Joey: “ik heb van Ian geleerd hoe ik het volume van mijn gitaar af moet stellen. En dat gaat niet over zo hard mogelijk. Juist niet! Ik geef Ian wat hij nodig heeft om mij het beste te laten klinken. Energie zonder de volumeknop voluit te zetten. Het vraagt veel oefenen, veel ervaring, maar nu klinken we bij iedere show zoals we willen klinken.”
De meerstemmige samenzang van de bandleden en hun gast – in dit geval zangeres Begonia – klinkt oorstrelend en vanzelfsprekend. David: “Dat is goed om te horen, want onze samenzang is één van de dingen waar we heel bewust het hardst aan gewerkt hebben. Dus als het heel naturel klinkt, is dat fijn!”
Band
Drie muzikanten op het podium maakt nog geen band, maar als je iets van de Bros. kunt zeggen, dan is het wel dat het een band is. David: “Daar hebben we veel tijd en liefde in gestopt. We kennen elkaar heel goed. Drummer Roman was bijvoorbeeld ook de producer van de solo-cd van Joey.” Joey: “Ik vroeg eens aan een vriend wat het geheim was van zijn goede relatie. Hij zei: ‘Ik stel haar boven mijzelf en zij stelt mij boven haarzelf. We willen elkaar laten stralen.’ Zo werkt het ook in een band. Je moet op elkaar letten en elkaar het beste gunnen.”
Over de vraag of er een bandleider is en zo ja, wie, moeten ze even nadenken. David: “Een van de goede dingen die onze vader tegen ons zei – hij zei wel meer, maar dit sneed hout – was: ‘The voice is king!’ Dus wat dat betreft is het Joey.” Joey: “Maar het is een democratisch proces, we doen het samen. Ik heb wel bepaalde kennis, ik heb dingen uitgezocht waardoor ik soms aangeef: hé jongens, we kunnen dit ook zó doen. Wat dat betreft kun je altijd verschillende rollen aannemen.”
Dog Ear
The Bros. Landreth bracht een inmiddels indrukwekkend aantal cd’s uit. Toch gaat het liedjes schrijven niet vanzelf. David: “We gaan er echt voor zitten. Het komt ons niet aanwaaien. We zijn ook begonnen als echte blue collar musici, dus spelen in dienst van een ander. Misschien heeft het daarmee te maken.” Joey: “Het is misschien gek, maar als ik een liedje schrijf, voel ik me nog steeds als the new kid on the block. Ik voel me veel meer op mijn gemak als ik met m’n gitaar op de bank zit en wat zit te spelen. Wat dat betreft ben ik toch vooral een gitarist.”
Voor Dog Ear hadden de Bros. 16 à 18 liedjes op de plank liggen die ze geschikt vonden voor een volgende cd. David: “Met een selectie deden we een opnamesessie. We dachten dat we nog meer nodig zouden hebben, maar na 11 nummers waren we eigenlijk heel tevreden. Dus nu staan er 11 nummers op Dog Ear. Het uitbrengen van een nieuwe cd is altijd een reden om weer te gaan toeren. Dat hoort erbij. Het is hoe de muziekindustrie werkt. Als je niet iets nieuws hebt, willen mensen je niet boeken.”
Nederig
Na turbulente jaren van verslaving en vrijwel eindeloos spelen is er eindelijk wat meer rust in het leven van zowel David als Joey. “Sinds we allebei kinderen hebben is de druk eraf”, zegt Joey. “Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen via de muziek. Dat ik vader ben, maakt me nederig.” David: “Er is iets dat veel belangrijker is dan wijzelf en dat zijn onze kinderen. Daardoor voelen we veel minder druk als musici. Erg plezierig!”
Verjaardagstaart
Naast de band hebben de broers ook een eigen platenlabel: Birthday Cake (“Everybody loves birthday cakes”). Joey: “David is de slimme zakenman van ons tweeën, hij runt dit vooral “ David: “We willen artiesten een veilige omgeving bieden, want we weten uit eigen ervaring dat dat niet altijd vanzelfsprekend is. Op een gegeven moment zei mijn producer: Laten we het zelf doen.” En zo geschiedde.
Bij het afscheid hebben we nog een verrassing voor de broers in petto: een typisch Nederlands verjaardags-slagroomtaartje van de warme bakker. Een paar uur later krijgen we een appje van David. “We loved it!”
: 
Op een dag ga je verhuizen naar een woonwijkcentrum. Soms omdat je dichter (maar wel zelfstandig) bij zorgverleners wilt wonen. Soms omdat je niet meer voor jezelf kunt zorgen. En wat neem je mee, wat laat je achter? Bij het uitzoeken van je spullen kom je dan ineens een voorwerp tegen dat je al heel lang hebt bewaard. Je wilt het niet wegdoen, daarvoor is het je te dierbaar. Het kan iets kleins zijn, iets kostbaars misschien, maar het is een voorwerp dat voor jou betekenis heeft en herinneringen oproept.
Brahms afwisselen met Elvis, een jazz-cd maken met muziek van Robert Schumann en Carole King, improviseren over ‘The Köln Concert’ (met toestemming van Keith Jarrett) en een week later naar Japan voor een uitvoering van Mozarts ‘21ste Concert voor piano en orkest’. En dan hebben we nog lang niet alles benoemd waar de Franse pianist Thomas Enhco (34) zich mee bezig houdt.
Op 31 maart 2023 kwam de cd A Modern Songbook uit van pianist Thomas Enhco en contrabassis Stéphane Kerecki. Een ambitieuze titel, erkent Enhco. Hij licht het toe: “Alle nummers op de cd zijn songs of covers van songs. Sommige liedjes zijn iconisch en 150 jaar oud, andere recent en onbekend. Ze komen uit alle delen van de wereld, maar ze hebben één ding gemeenschappelijk: een mooie melodie en een paar, niet te veel, akkoorden. Simpel, maar krachtig. En we noemen het modern omdat we voortbouwen op allerlei muzikale culturen en tradities en vervolgens met onze eigen variant komen. Het resultaat kan verrassend zijn, misschien nieuw, maar er zijn altijd referentiepunten. Dat is wat modern in mijn ogen betekent.”
Lees hier mijn interview met 
Lies hier mein Interview mit 
Hans van Ek was van 1935-1950 burgemeester van Schoonebeek. Hij stak zijn afkeer van de nazi’s niet onder stoelen of banken. In 1941 werd hij opgepakt en kreeg hij – als een van de eerste burgemeesters van Nederland – oneervol ontslag. “Dat heb ik maar niet zo tragisch opgevat”, was zijn droge commentaar jaren later. Hans van Ek jr. en zijn neef Gijs vertelden me over hun (over-)grootvader. 
De afgelopen jaren was gitarist Gilad Hekselman regelmatig te gast op de Nederlandse jazzpodia. In 2019, na drie succesvolle optredens op het North Sea Jazz Festival, kwam hij in oktober terug naar ons land met gHex, zijn trio met contrabassist Rick Rosato en drummer Jonathan Pinson. Tussen de optredens door had hij tijd voor een interview.
60 jaar passie, dat is de titel van het boek dat verscheen ter gelegenheid van 60 jaar Novatec. Het boek bevat 24 interviews uit de serie ‘De passie van’ die sinds 2007 in nieuwsbrief de Koerskrant verscheen. Alfred Oosterman maakte de foto’s, ik schreef de teksten. Geja Duiker tekende voor de vormgeving. Met dank aan Aad Woelders, Marjan Boonstra, Ria Pater en Astrid van den Heuvel van Novatec.
Wie graag weet waar hij aan toe is, doet er beter aan de cd Funambules (‘koorddansers’) van marimbiste Vassilena Serafimova en pianist Thomas Enhco links te laten liggen. De ongebruikelijke combinatie marimba en piano levert verrassende klankkleuren en sferen op. De nummers beslaan een breed scala aan stijlen en genres, van Mozart, Bach en Fauré tot aan The Verve en eigen composities. Een eclectisch geheel volgens de een, een zooitje volgens de ander. Maar voor Vassilena Serafimova en Thomas Enhco – beiden virtuozen op hun instrument – was het gewoon een logische keuze.
