75 jaar Bevrijding: ´De werkelijkheid is nooit zwart-wit´

Hans van Ek was van 1935-1950 burgemeester van Schoonebeek. Hij stak zijn afkeer van de nazi’s niet onder stoelen of banken. In 1941 werd hij opgepakt en kreeg hij – als een van de eerste burgemeesters van Nederland – oneervol ontslag. “Dat heb ik maar niet zo tragisch opgevat”, was zijn droge commentaar jaren later. Hans van Ek jr. en zijn neef Gijs vertelden me over hun (over-)grootvader.

Klik op de foto voor mijn verhaal: 

 

 

 
Dit verhaal is gepubliceerd in het magazine ‘Schoonebeek vertelt’, een uitgave ter gelegenheid van 75 jaar bevrijding (april 2020).

Gilad Hekselman: ‘CHAOS IS NODIG OM VOORUIT TE KOMEN’ / ‘EMBRACE THE CHAOS’

De afgelopen jaren was gitarist Gilad Hekselman regelmatig te gast op de Nederlandse jazzpodia. In 2019, na drie succesvolle optredens op het North Sea Jazz Festival, kwam hij in oktober terug naar ons land met gHex, zijn trio met contrabassist Rick Rosato en drummer Jonathan Pinson. Tussen de optredens door had hij tijd voor een interview.

Lees hier mijn interview met Gilad Hekselman op Jazznu.com.

Gilad Heksleman: ‘Embrace the Chaos’ (English version). 

Graaco: Veel meer dan een vervoerder

Wie Graaco een vervoerder noemt, doet het bedrijf te kort, stelt directeur Ben Blog. ,,Wij organiseren samen met de klant de beste manier om zijn goederen van A naar B te brengen, of dat nu per spoor, over de weg of over het water is.” Het bedrijf is genomineerd voor de Drentse Onderneming van het Jaar.
Lees hier mijn interview met Ben Blog voor ondernemersmagazine Sportief & Zakelijk.

Pianist Thomas Enhco speelt door alle genres heen/ Thomas Enhco unites classical and jazz

Lees hieronder mijn interview op Jazznu.com met de Franse pianist Thomas Enhco over zijn nieuwste cd Thirty, een cd met eigen (jazz-)composities voor piano solo, maar ook zijn eerste Concerto voor piano en orkest

English version in UK’s digital Pianist Magazine: Thomas Enhco unites classical and jazz.

Pianist Thomas Enhco speelt door alle genres heen

Thomas Enhco wil de piano als een orkest laten klinken / ‘I want to make the piano sing’

Door Elke Beekman – februari 2016 / Fotografie ©Maxime de Bollivier

Als je je instrument volledig beheerst en techniek is geen issue meer, dan blijft over wie je bent, zei iemand eens tegen me. Dan zit er een direct lijntje tussen wat er in je hoofd gebeurt en wat je handen doen. Of, zoals pianist Thomas Enhco het verwoordde in een interview: “Soms voel ik niet meer dat mijn vingers de toetsen raken.”

 

Thomas Enhco LV 5174-normalHet is een multitalent, de Franse pianist Thomas Enhco (27). Hij speelt jazz en klassiek, componeert, schrijft filmmuziek, geeft workshops en wil in de toekomst graag meer met grote symfonieorkesten spelen (de eerste optredens zijn gepland). Op 5 en 6 maart is hij met zijn jazztrio in Nederland.

Zou ik hem op basis van zijn muziek moeten beschrijven, dan zou ik zeggen dat Enhco in elk geval een romanticus pur sang is. Een zo nu en dan heftig emotioneel mens, met een groot gevoel voor schoonheid en een hang naar harmonie. Een mild gevoel voor humor, maar niet sarcastisch. Intelligent, een snelle denker, iemand die hoge eisen stelt aan zichzelf. Avontuurlijk? In elk geval origineel en eigenzinnig. Hij speelt wat hij wil spelen, de ene keer klinkt een compositie klassiek, de andere keer is het pure jazz. In zijn jazz-versie van Schumann-compositie ‘Träumerei’ op de cd Fireflies komen beide stromingen samen.

Een nieuwe jazzheld

Ik sprak Enhco in de Vlaamse plaats Poperinge, waar hij optrad in het kader van een driedaags pianofestival. Enhco is in Frankrijk een behoorlijke grootheid en, dankzij een enthousiaste producent van Sony, ook redelijk bekend in Japan, maar daarbuiten moet het grote ontwaken nog beginnen. Nederland maakte voor het eerst kennis met hem en zijn trio tijdens het laatste North Sea Jazzfestival. Recensent Dick Hovenga noemde het optreden het absolute hoogtepunt van de avond en sprak over “de ware geboorte van nieuwe jazzheld Thomas Enhco en zijn trio.”

Louis Malle

De interviewafspraak was gemaakt toen Enhco november vorig jaar een concert gaf bij de vertoning van de film Ascenseur pour l’échafaud (1958) van regisseur Louis Malle (met de beroemde filmscore van Miles Davis). In het gesprek dat we na afloop met hem hadden, vermeldde hij tussen neus en lippen door dat Louis Malle een kennis was van zijn overgrootmoeder. Nader onderzoek leerde dat het ging om actrice Gisèle Casadesus (101 jaar), moeder van de bekende dirigent Jean Claude Casadesus en grootmoeder van sopraan Caroline Casadesus, de moeder van Thomas Enhco.

Het was niet vanzelfsprekend dat Thomas beroepsmuzikant zou worden, wel dat hij een instrument zou leren bespelen. Toen hij drie jaar was, kreeg hij een viool in zijn handen gedrukt van zijn moeder, drie jaar later kwam daar de piano bij. “Oefenen op je instrument was net zoiets als wassen en tanden poetsen. Het hoorde er gewoon bij. Ik dacht er niet echt over na en toen ik een jaar of 10 was wilde ik het zelf. Ik wilde meer en beter leren spelen”, zou hij later vertellen.

Zijn vader Jean Etienne Cohen Séat was jarenlang ceo van de prestigieuze uitgever Calmann-Levy en is daarnaast een verdienstelijk pianist. Als klein jongetje speelde Thomas graag met zijn treintjes onder de piano als zijn vader Beethoven of Bach ten gehore bracht . “Het geluid van de piano als ik eronder zat, fascineerde me. Zó warm!”

Jazz

Nadat zijn ouders zijn gescheiden, trouwt zijn moeder met de Franse jazzviolist Didier Lockwood. Daarmee komt naast de klassieke muziek ook de jazz in het leven van Thomas en zijn broer David (trompettist). Als Lockwood samen met de Belgische drummer André Charlier een jazzschool opricht, zitten Thomas, David en de zoon van Charlier, Nicolas (de huidige drummer van het Thomas Enhco trio), in het eerste klasje.

Koers

Thomas Enhco heeft een heldere kijk op zijn rol als performer. “Ik houd ervan om mensen bij de hand te nemen. Als ik op het podium sta, zie ik mezelf als de kapitein van het schip. De mensen in het publiek zijn de reizigers en soms zelfs deel van de bemanning. Maar ik bepaal de koers en de bestemming. Soms laat ik me leiden door wat er gebeurt, door de emoties, de sfeer, en ben ik zelf ook verbaasd over waar we terecht komen. Ik leid de reis, maar maak er ook deel van uit en geniet er net zo van als de andere reizigers. Zo wil ik het voelen als ik speel voor publiek. Het lukt niet altijd, maar dat is mijn doel.”

In Poperinge slaagt zijn opzet. Aanvankelijk lijkt het publiek wat afwachtend – vermoedelijk was het voor de meeste mensen de eerste keer dat ze Thomas Enhco hoorden spelen – maar al snel krijgt hij ze mee. Als de laatste ijle noten van You’re just a ghost langzaam wegsterven, blijft het even heel stil. Dan klinkt het applaus, luid en enthousiast. De zaal is om.

Dynamiek

Een soloconcert van Thomas Enhco is een belevenis. Hij gaat de uitdaging aan om het volle bereik van het klavier te benutten. De rechterhand vliegt regelmatig over de linker heen om het uiterste uit de vleugel te halen. Hij trakteert je op veel snelle noten, maar gaat de stilte absoluut niet uit de weg. Hard en zacht, harder en nog zachter, kleine, intieme touché’s, en dan weer grootse gebaren en muzikaal geweld. Maar steeds in dienst van het verhaal dat hij wil vertellen. En altijd mooi. Zelfs als hij met beide handen op de toetsen hamert en je de emoties door de zaal voelt gaan. Eigen composities als het weemoedige ‘Letting you go’ en het krachtige ‘Looking for the moose’ wisselt hij af met standards als ‘It ain´t necessarily so’, ‘All the things you are’ en, als toegift, een vervlechting van ‘Autumns Leaves’ en ‘Summertime’.

Stroomversnelling

De afgelopen vijf jaar raakte de carrière van Enhco in een stroomversnelling. Hij won belangrijke prijzen in Frankrijk en tourde enkele keren in Japan dankzij Sony-producer Itoh Yasohachi. Via hem kwam hij in 2012 in New York terecht om daar opnames te maken met Jack Dejohnette en John Patitucci. Hij zou er uiteindelijk twee jaar wonen. Zijn derde trio-cd, Fireflies uit 2012, produceerde Enhco zelf. Hij won er een Franse Grammy mee, Les Victoires de la Musique. Kort daarna tekende hij een contract bij Universal Music. Na drie jaar lief en leed in New York keerde Enhco terug naar Parijs. Zijn ervaringen verwerkte hij in de prachtige solo cd Feathers, in 2015 uitgebracht bij Universal-dochter Verve.

Deutsche Grammophon

Na het verschijnen van Feathers gaf Enhco een hele reeks soloconcerten. Daarnaast trad hij regelmatig op met de Bulgaarse marimba-virtuose Vassilena Serafimova. Met haar nam hij onlangs een cd op bij het prestigieuze label Deutsche Grammophon. Het is een belangrijk project voor Enhco. “Vassilena doet me iedere keer weer versteld staan, ze is echt fantastisch. We spelen eigen composities en stukken van Mozart, Bach, Fauré, Saint-Saëns en de Engelse rockband The Verve. Het is heel divers. Ik ben er erg trots op!”

Orkest

Terugkijkend op de afgelopen vijf jaar is zijn spel veranderd, vindt Enhco zelf. “Ik speel ritmisch vrijer, maar ook dynamisch en harmonisch. De frasering is vloeiender, ik laat de piano meer zingen en dat is wat ik wil. Een pianist als Brad Mehldau kan dat als geen ander. Ik ben een groot fan van Brad!” Met Feathers komt de focus van Enhco meer op het solospel te liggen. “Als ik solo speel, wil ik de mogelijkheden van de vleugel zoveel mogelijk benutten, alsof ik een orkest onder mijn vingers heb.”

Mogelijkheden

Begin maart komt Thomas Enhco met zijn trio naar Nederland, in dezelfde bezetting waarmee hij ook het North Sea Jazz-publiek veroverde, met Nicolas Charlier op drums en Jeremy Bruyère op contrabas.

“Het voordeel van solo spelen is dat je in principe niets hoeft te plannen, ik kan ter plekke bedenken wat ik ga spelen. Maar ik houd ook erg van het spelen in een trio. Het biedt zó veel mogelijkheden! Nicolas en Jeremy zijn fantastische muzikanten en ook nog eens goede vrienden, dat is heel belangrijk voor me. Ik kan spelen binnen een vast stramien, of juist vrij en geïmproviseerd, afhankelijk van mijn eigen stemming en van hoe de andere twee muzikanten zich voelen. We laten voortdurend muzikale proefballonnetjes voor elkaar op, soms pik je iets op en werk je het verder uit, soms niet.”

Verhalen

Meer nog dan een musicus, blijkt Enhco een verhalenverteller. “Als je muziek maakt, creëer je een wereld. Voor mij heeft musiceren te maken met visualiseren, met fysieke sensaties. Harmonieën, noten en klanken zijn verbonden met kleuren, texturen en ruimte. Het verhaal dat ik vertel, kan een ander verhaal zijn dan wat jij hoort, maar dat maakt niet uit, dat is juist het mooie aan muziek.”

Hij vertelt over een masterclass improviseren die hij onlangs gaf aan een groep blanke, zwarte, Joodse en Arabische kinderen van 6 tot 14 jaar. “We hadden een verhaal bedacht dat we muzikaal gingen vertalen. Hoe klinkt het gefluister van de wind door de bladeren, hoe speel je een kampeerder die stilletjes door de nacht loopt? Het was prachtig om te zien hoe hun verbeelding aan het werk ging. Daarna speelde ik stukjes voor en vroeg de kinderen welke emotie ze hoorden. Blijdschap, angst, spanning, ze waren het steeds met elkaar eens. Ik vroeg de groep hoe dat mogelijk was, terwijl we toch allemaal zo verschillend zijn. Direct, bijna unisono, antwoordden de kinderen: Omdat we allemaal mensen zijn! Ik dacht: bingo! Muziek is universeel, muziek verbindt. Dit is de juiste tijd om hier met kinderen over te praten.”

Zingen

Het komende jaar staan er al weer heel wat optredens in zijn agenda, “Ik speel solo, maar ook samen met Vassilena en regelmatig met mijn jazztrio. Voor de wat langere termijn staat een aantal optredens met een groot symfonieorkest op het programma. We gaan onder andere Mozart concerto’s spelen en ook enkele van mijn eigen composities. En misschien ga ik zingen. Ik heb altijd gezongen, maar eigenlijk zonder er veel over na te denken. De laatste tijd vind ik het steeds leuker, het voelt goed, dus misschien ga ik er serieus mee aan de slag.”

Inspiratie

“Het is fijn om weer in Parijs te wonen, maar het valt niet mee om m’n draai te vinden”, zegt hij aan het eind van het gesprek. “Ik ben eigenlijk alleen nog maar onderweg geweest. De tijd ontbreekt om te oefenen, dat heb ik echt nodig. En mijn inspiratiebron is niet alleen muziek, maar ook de dingen die ik meemaak. Daarom wordt het tijd dat ik mijn eigen leven hier opbouw.” Hij gaapt. “Soloconcerten zijn vermoeiend”, zegt hij verontschuldigend. “Ik voel me vaak fantastisch als ik speel, maar na die tijd is alle energie verdwenen.”

Tijd om een punt achter het gesprek te zetten. Wordt vervolgd in Rotterdam (5 maart) of Utrecht (6 maart).

 

<<< terug

Ontmoetingsverhalen Emmerhout

In opdracht van De Kunstbeweging gingen Ellen Kroeze en ik in 2019 weer op pad om verhalen op te halen en vast te leggen. Deze keer was het de beurt aan de Emmense wijk Emmerhout. Wijkbewoners deelden hun verhalen met ons, en net als in Schoonebeek koppelden we die aan ontmoetingsplekken in de wijk. Dit leverde twee mooie wandelroutes op. De deelnemers hebben hun verhaal niet alleen aan ons verteld, maar ook verbeeld in een mixed media workshop. De fraaie kunstwerken die ze maakten zijn te zien in de Wijkwijzer in het winkelcentrum. 

De verhalen zijn te lezen in een boekje en op de website, maar ook onderweg of thuis te beluisteren door een QR-code te scannen.Het Visueel Collectief ontwierp het boekje, de borden en de website. Judith regendorp van RTV Drenthe leest de verhalen voor, Juan Kiers van Phantom Productions nam ze op. Leer Emmerhout kennen door de verhalen van de bewoners zelf!: https://ontmoetingsverhalenemmen.nl/ 

        

[boek] Novatec – 60 jaar passie

60 jaar passie, dat is de titel van het boek dat verscheen ter gelegenheid van 60 jaar Novatec. Het boek bevat 24 interviews uit de serie ‘De passie van’ die sinds 2007 in nieuwsbrief de Koerskrant verscheen. Alfred Oosterman maakte de foto’s, ik schreef de teksten. Geja Duiker tekende voor de vormgeving. Met dank aan Aad Woelders, Marjan Boonstra, Ria Pater en Astrid van den Heuvel van Novatec.

Bekijk hier het boek

 

 

Gemeente Coevorden: Buiten-Spel

In de zomer van 2017, na drie jaar ervaring met het Verbindend Besturen, gaf het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Coevorden twee antropologen de opdracht om te onderzoeken wat de deze manier van besturen heeft gebracht. Arnout Ponsioen en Ton Baetens voerden vele gesprekken en beschreven hun bevindingen beeldend in een boek: Buiten-Spel. Het zijn de ervaringen van de onderzoekers, het is hun tekst. https://www.coevorden.nl/bestuur/buiten-spel

Aan mij de taak om deel I en deel III in te korten op zo’n manier dat de boodschap overeind bleef. Een mooie, interessante opdracht.

Ontmoetingsverhalen Schoonebeek

Voor dit project van de Kunstbeweging gingen beeldend kunstenaar Ellen Kroeze en ik op zoek naar verhalen in en om het Drentse dorp Schoonebeek. We waren vooral op zoek naar plekken waar mensen elkaar ontmoeten of ontmoet hebben. Veel Schoonebeekers waren bereid om hun verhaal met ons te delen. We zijn overal gastvrij ontvangen en hebben heel wat uren bij mensen thuis doorgebracht.

     

De verhalen en de plekken die erbij horen, vormen samen een route die je kunt wandelen of (duo-)fietsen. Op iedere plek waar een verhaal bij hoort, staat een bord. Door de QR-code via de app te scannen, kun je het verhaal beluisteren. Lezen in het boekje kan natuurlijk ook.

Onder leiding van Ellen hebben de deelnemers hun verhaal ook verbeeld. Hoewel er bij waren die dachten dit niet te kunnen (‘O nee hoor, dat is niks voor mij, hoor. Ik ben echt niet creatief!´) zijn de resultaten zonder uitzondering prachtig. Voorlopig zijn ze te bewonderen in ´t Aole Gemientehoes in Schoonebeek.

Na Schoonebeek zijn we nu aan het verzamelen in de Emmense wijk Emmerhout. Een heel ander verhaal, maar net zo leuk om te doen. Op www.ontmoetingsverhalenemmen.nl leest u meer over deze projecten.

  

Balanceren op een muzikaal koord /Seiltanzen auf einer Musiksaite – Thomas Enhco & Vassilena Serafimova (NL/D)

Wie graag weet waar hij aan toe is, doet er beter aan de cd Funambules (‘koorddansers’) van marimbiste Vassilena Serafimova en pianist Thomas Enhco links te laten liggen. De ongebruikelijke combinatie marimba en piano levert verrassende klankkleuren en sferen op. De nummers beslaan een breed scala aan stijlen en genres, van Mozart, Bach en Fauré tot aan The Verve en eigen composities. Een eclectisch geheel volgens de een, een zooitje volgens de ander. Maar voor Vassilena Serafimova en Thomas Enhco – beiden virtuozen op hun instrument – was het gewoon een logische keuze.

Lees het hele interview (fraai vormgegeven door Koos Staal):

Warme herinneringen: De keukendoeken van mijn moeder

Warme Herinneringen is een project van Ellen Kroeze en mijzelf. We verzamelden voorwerpen en de verhalen die erbij horen. Ellen maakte er een prachtige installatie van, ik schreef de verhalen op.  Een van de verhalen is het verhaal van Ans Nales over de keukendoeken van haar moeders uitzet. Over hoe je na de oorlog weer met elkaar verder gaat, ondanks alles wat er is gebeurd. 

Ans: “Mijn moeder en haar ouders hadden de Duitse nationaliteit, maar woonden in Nederland. Mei 1945, vluchtten ze voor de gevechten. Toen ze weer thuis kwamen, wapperde de uitzet van mijn moeder bij de buren aan de waslijn. Alleen deze keukendoeken hadden ze laten liggen. Mijn moeder was verbaasd dat dit mogelijk was, diep geraakt ook, maar absoluut niet verbitterd of haatdragend. Ongetwijfeld was de relatie met de buren wat minder hartelijk dan voorheen, maar ze keek vooruit en is gewoon met hen om blijven gaan. Je moet met alle mensen verder, zei ze altijd.” Lees hier het hele verhaal van Ans.

Warme Herinneringen

Warme herinneringen is een project van beeldend kunstenaar Ellen Kroeze en mijzelf en rond 19 objecten die betekenis krijgen door de verhalen die erbij horen. “Het leven is kort en de lijst met verhalen die verteld moet worden, is eindeloos.” De installatie is weer afgebroken, maar de website (gemaakt door Janet Barlagen TXTWEB) is nog steeds online: www.warmeherinneringen.nl

Voorwerpen helpen om verhalen te onthouden. “Deze broches heb ik altijd bewaard omdat ik ze van mijn oma heb gekregen”, zegt een van de geïnterviewden. “Het is een beetje als met de medailles van de avondvierdaagse. Ze liggen in een doosje, je kijkt ernaar, maar je ziet ze eigenlijk niet. Totdat iemand je een vraag stelt en je begint te praten.”

stoofjes

[boek/rapport] Centrumvernieuwing Emmen

Het centrum van Emmen onderging de afgelopen jaren een metamorfose. De Hondsrugweg verdween deels in een bijzondere tunnel, erboven kwam een indrukwekkend stadsplein met aan de rand Wildlands Adventure Zoo Emmen en het fraaie Atlas Theater.

IGO-Atalanta

Bureau Binnenwerk sprak met betrokken partijen (VolkerWessels, DuraVermeer, Koenen Bouw, Hemmen & Hoornstra en anderen) over hoe zij dit in veel opzichten bijzondere projecten hebben ervaren. Koos Staal maakte een ontwerp voor zowel een tablet- als printversie (De Marne). Sebastiaan Lenting van De Marne verzorgde de opmaak.

Opdrachtgever: Provincie Drenthe / Projectbureau Centrumvernieuwing Emmen.

[interviews] Lefier, bewonersmagazine (t)huis december, editie Groningen

Lorem

Voor wooncorporatie Lefier (edities Emmen en Groningen) schreef ik een reeks artikelen. Ik ging o.a. op de koffie in het Caspomorhuis (de huiskamer van bewoners van de Castor, Pollux en Morgensterflats in Groningen), woonde een budgettraining bij in Schoonebeek en sprak met Haitham en Nour uit Syrië. Zij zijn heel blij zijn met hun nieuwe woning en vooral met hun buren in Stadskanaal. In Emmen kreeg ik een stuk vlaai bij de koffie van huurders die al zo’n 50 jaar bij elkaar in de straat wonen.

[interviews] Lefier, bewonersmagazine (t)huis december, editie Emmen

Lefier (t)huis december, editie Emmen

Ik schrijf en redigeer regelmatig in opdracht van wooncorporatie Lefier, onder meer voor bewonersmagazine (t)huis!. In de edities Emmen en Groningen december 2017 schreef ik een reeks artikelen. Ik ging o.a. op de koffie in het Caspomorhuis (de huiskamer van bewoners van de Castor, Pollux en Morgensterflats in Groningen), woonde een budgettraining bij in Schoonebeek en sprak met Haitham en Nour uit Syrië. Zij zijn heel blij zijn met hun nieuwe woning en vooral met hun buren in Stadskanaal. In Emmen kreeg ik een stuk vlaai bij de koffie van huurders die al zo’n 50 jaar bij elkaar in de straat wonen.

De 20e penning in Emmer-Erfscheidenveen

De 20e penning in Emmer-Erfscheidenveen

In Emmererfscheidenveen (gemeente Emmen) gold jarenlang de ’20e penning’: bij de verkoop van onroerend goed moest de koper 5% van de koopsom extra betalen aan (in dit geval) het waterschap. Bij afschaffing hiervan is een boek gemaakt over dit bijzondere onderwerp. Cor van der Plas zette de historie op papier, Bureau Binnenwerk verzorgde de interviews met betrokkenen. De foto’s zijn van Harry Cock en Theo Berends, ontwerp en vormgeving van Staal & Duiker, drukwerk van De Marne. Een prachtige publicatie.

De bekroonde agenda’s van het Agenda Collectief

Agenda Collectief

Ik mocht meewerken aan 5 agenda’s van het Agenda Collectief (een initiatief van ontwerpers Staal&Duiker en drukkerij Van Liere).

De eerste was ‘2’ (2002), waarin ik bijzondere tweetallen interviewde die door Harry Cock op de foto gezet werden.

Daarna kwam ‘Zuinig’ (2003), compleet met tips en oer-Hollandse spaarzegeltjes. Dit deed ik samen met Wilma Straathof, net als  Inspiratie (2005) en Bijgeloof (2006).

De laatste uit de serie heet heel toepasselijk ‘Opnieuw Beginnen’ (2007). Voor deze editie ging ik op stap met fotograaf Reyer Boxem.

Het verhaal van Jelle van der Zwaag (hij moest opnieuw beginnen nadat hij met zijn zweefvliegtuig neerstortte) heb ik in 2007 samen met Jelle uitgewerkt tot een boek waarin we alle mensen interviewden die bij het ongeval betrokken waren. Reyer Boxem verzorgde de foto´s.

WILDLANDS Adventure Zoo Emmen

Voor het themapark WILDLANDS Adventure Zoo Emmen schrijf ik teksten voor de website. WILDLANDS was op zoek naar een heel specifieke tone of voice. Met feedback van Irene Louwrier en Jolanda Boerhof kwam ik al snel op het juiste spoor.
website-wildlands
De teksten voor de zakelijke salesmap vroegen om een wat andere – meer zakelijke 😉 – benadering, maar ook hier was het van belang dat de sfeer van WILDLANDS voelbaar bleef.

Een uitdaging was het WILDLANDS Kwartet: per onderwerp had ik nog minder tekens dan op twitter tot mijn beschikking. Een heel gepuzzel, maar erg leuk!

WL Kwartet incl kortingskaarten en voorkaart_Page_1 WL Kwartet incl kortingskaarten en voorkaart_Page_2 WL Kwartet incl kortingskaarten en voorkaart_Page_3

Koerskrant 50

Alweer nummer 50, en ik ben er vanaf nummer 1 bij betrokken! De Koerskrant is voor medewerkers en relaties van Novatec (beschutte werkvorm, zoals het tegenwoordig heet) en re-integratie afdeling NovaWork. De verschillende doelgroepen vormen altijd weer een uitdaging. De teksten moeten leesbaar, begrijpelijk en aantrekkelijk zijn voor zowel medewerkers als relaties. In de loop van de jaren doorkruiste ik het hele Westerkwartier voor interviews op de werkvloer, van fabriekshallen tot varkensboerderijen. De serie op de achterkant, De Passie van…. laat zien dat je ver kunt komen als je uitgaat van wat je kunt en wilt. Fotograaf Albert Oosterman en ik zijn vast van plan nog eens ‘iets’ te gaan doen met deze mooie serie portretten en verhalen.

Koerskrant-december-2015